17.07.2013 6:28

Intymność / listy / rysunki Franciszka Starowieyskiego

Miejsce sztuki44 zaprasza na otwarcie wystawy listów i rysunków Franciszka Starowieyskiego. 20 lipca, w sobotę, o godzinie 19.30 w ms44 przy ulicy Armii Krajowej 13 w Świnoujściu. Dzięki uprzejmości państwa Krystyny i Lecha Zużałków, międzyzdrojskich kolekcjonerów sztuki, ekspozycję udało się wzbogacić o rysunkowe prace Franciszka Starowieyskiego. Pozwoliło to w pełniejszy sposób opisać intymny świat artysty. Także aranżacja i myśl przewodnia, czyli intymność, organizowanej wystawy, odsuwa niepotrzebną aurę skandalu obyczajowego na rzecz uważnego opisu twórczego procesu. Uczestnictwo w wernisażu, otwierającym wystawę, zapowiedziała żona Franciszka, pani Teresa Starowieyska.

„Ukrytym bohaterem listów jest czas, ten który przemija i powraca

natarczywie w introspekcji, bo wydarzyło się onegdaj coś, co sprawiło,

że zyskaliśmy poczucie, że ten świat, w którym przemijamy wydarza się

naprawdę. Pozostajemy wobec nich trochę bezradni. Niepełnie odczytane,

żywe ciało obcej pamięci. Pozostawione jak pusta skóra z pamięcią kształtu.

Nie znamy języka którym posługuje się ich adresatka, a więc tylko ona obcuje

z żywą treścią, nam pozostawiając zaledwie jej przeczucie.

Listy Franciszka do żony Teresy to sfera intymna, silna swoją

codziennością, do wewnątrz, do spokoju, do milczenia, do pożądania,

do ciągłej obecności, dotykająca każdego nerwu, splatająca

dwie osoby w jedną. We współczesności traktującej uczucia jak towar,

intymność nie powinna stać się barwną etykietą ułatwiającą sprzedaż na

rozkrzyczanym rynku masskultury, ponieważ zamknięta w figurze skandalu

zanika. Z żywego ciała pamięci zmieniając się w ciało martwe.

Jednak Gargantua współczesności, pochłaniający uczucia przetrawiane

w skandal, pozostaje wobec intymności, będącej składnią

listów Franciszka Starowieyskiego, bezradny.”

Andrzej Pawełczyk

Franciszek Andrzej Bobola Starowieyski, pseud. Jan Byk ( 1930 -2009 ) – rysownik, grafik, scenograf, współtwórca „polskiej szkoły plakatu”. Zajmował się malarstwem, plakatem, grafiką użytkową, scenografią teatralną i telewizyjną. Był twórcą „teatru rysowania”. Jego doskonałe opanowaniem warsztatu rysunkowego, wyrastało z XVII wiecznej tradycji sztuki, podobnie jak część ikonografii. Surrealistyczna poetyka prac Starowieyskiego konfrontująca motyw vanitas z erotyką w połączeniu z intelektualną refleksją, pozwoliła mu na stworzenie unikalnego twórczego języka.